ณ เวิงบึงกว้างใหญ่ ต้นไม้สูงตระหง่านสองข้างทาง

ท้องฟ้ายามเย็นสีแดงแสด ตะวันกำลังลับขอบฟ้า

ชายหนุ่มนั่งคุยแฟนสาวริมเวิงน้ำกว้าง

ชายหนุ่ม "วันนี้อากาศดีจังเลยนะดูสิ ลมเย็นมากเลย"

หญิงสาว "ก็ดีนะ ยามเย็นแบบนี้ แต่ทำไมต้องนัดมาตอนเย็นๆแบบนี้ละ จะมืดแล้วด้วย"

ชายหนุ่ม "กลัวทำไมเราอยู่ทั้งคน อีกอย่างเดี๋ยวเขาก็เปิดไฟถนนแล้ว"

หญิงสาว "หรอ -- งั้นก็โรแมนติกดีนะ อุอุ"

ชายหนุ่ม "ใช่มะ ๆ"

หญิงสาว "ว่าแต่มีอะไรหรอ"

ชายหนุ่ม "ไม่มีอะไร แค่คิดถึง เท่านั้นละ"

หญิงสาว "บ้า -- โทรมาบอกก็ได้"

ชายหนุ่ม "ถ้าโทรไปบอกจะเห็นเธอเขิล หรอ"

หญิงสาวทุบที่ไหล่ชายหนุ่มเบาๆ

ชายหนุ่ม "นี่ๆ"

หญิงสาว "อะไรหรอ"

หญิงสาวมองออกไปทางเวิงน้ำสีน้ำตาลดำๆ

ดวงอาทิตย์กำลังตกจะพ้นขอบฟ้า สายลมเย็น

ของฤดูหนาวพัดมาอย่างเฉื่อยๆ

ชายหนุ่ม "รักเธอนะ"

หญิงสาว "เราก็รักเธอ"

สองตาประสานทั้งสองคนประกบจูบอย่างแผ่วเบา

แม้อากาศจะค่อนข้างหนาวแต่กายทั้งสองร้อนผ่าว

หญิงสาว "วันนี้รู้สึกแปลกๆนะ เธอดีกับฉันจังเลย"

ชายหนุ่ม "ใกล้ถึงวันครบรอบ2ปีแล้วนี้นา ก็ทำอะไรที่มันโรแมนติกหน่อยสิ"

หญิงสาว "อยากให้เธอดีกับฉันตลอดไปจังเลย"

ชายหนุ่ม "ฉันจะอยู่กับเธอ แล้วจะดีกับเธอตลอดไปเลยละ ฉันสัญญา"

หญิงสาว "จริงๆ นะ"

ชายหนุ่มโอบไหล่แฟนสาวเข้ามาใกล้ใบหน้าหญิงสาวซบเข้าที่อก

อันอบอุ่นของชายหนุ่ม

ชายหนุ่ม "เราไปเดินเล่นกันไหม"

หญิงสาว "อื้ม"

ไฟสวนสาธารณะเริ่มเปิด ถนนสวนสาธารณะที่มีคนวิ่งออกกำลังกาย

เต้นแอโรบิคก็ค่อยๆลดน้อยลง อากาศเริ่มเย็นมากขึ้นอีกนิดหน่อย

หญิงสาว "หนาวจังเลย"

ชายหนุ่มถอดเสื้อนอกสีน้ำตาลไหม้สวมไปที่ไหล่หญิงสาวอย่างถนุถนอม

หญิงสาว "ขอบใจนะ"

ชายหนุ่ม "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเธอไม่สบาย"

หญิงสาวยิ้มแทนคำขอบใจ ชายหนุ่มยิ้มตอบอย่างสดใส

ทั้งสองเดินกอดเอวโอบไหล่เดินไปตามถนนสลั่วๆไปได้ซักพัก

ก็ถึงสะพานเชื่อมสองฝั่งสวนสาธารณะ แม้จะดูน่ากลัวบ้าง แต่โรแมนติกอย่าบอกใคร

ชายหนุ่ม "รู้อะไรไหมสะพานนี้นะ เขาเล่าว่า ถ้าคู่รักคู่ไหนกลั้นหายใจแล้วหลับเดินให้สุดสะพาน

จะเจอคู่ชีวิตของตนเองอยู่ที่สุดสะพานด้วยละ"

หญิงสาว "จริงๆหรอ"

ชายหนุ่ม "จริงจ๊ะ เธอลองดูสิ"

หญิงสาวกลั้นหายใจเดินไปสุดสะพานอย่างช้าๆ กึ่งเดินกึ่งวิ่งหลับตา

พอถึงสุดสะพานลืมตาขึ้นกลับไม่พบอะไร หันกลับหญิงสาวกำลังจะเอ่ยถาม

กับแฟนหนุ่มของตนกลับพบว่า แฟนหนุ่มหายไปแล้วไม่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง

หญิงสาว "แตฮุ่น เธอหายไปไหนน่ะ"

ชายหนุ่ม "ฉันอยู่นี้ อึนแจ"

หญิงสาวหันกลับหลังอีกที ถึงกับสะดุ้ง ทุบไปที่อกชายหนุ่มอย่างจัง

หญิงสาว "เธอทำฉันตกใจหมดเลยนะ"

ชายหนุ่ม "ฉันขอโทษๆ เอ๊านี่"

ชายหนุ่มยื่นช่อกุหลาบสีแดงส่งให้แฟนหญิงสาว

ชายหนุ่ม "ฉันรักเธอ อึนแจ"

หญิงสาว "ฉันก็รักเธอ แตฮุ่น"

ทั้งสองสวมกอดกันอยู่นาน เหมือนโลกนี้จะหยุดหมุนลงชั่วขณะ

ชายหนุ่ม "เรากลับกันเถอะ"

หญิงสาว "ได้สิ ฉันรู้สึกหนาวมากแล้วละ"

ทั้งสองเดินออกจากสวนสาธารณะ

อากาศยามค่ำคืน ช่างเย็นจับใจ

แต่ทั้งสองคนแล้วกลับอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ชายหนุ่ม "ฉันส่งเธอแค่นี้นะ"

ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าบ้านของแฟนสาว

หญิงสาว "ได้สิ ฝันดีนะ แตฮุน"

ชายหนุ่ม "ฝันดีนะ อึนแจ"

หญิงสาวเดินเข้าบ้านโดยไม่หยุดแวะทักทาย

คนในครอบครัว ทั้งบ้านของเธอยังงงกับท่าที ที่สดใสผิดปกติ

พ่ออึนแจ "ท่าทางอึนแจยังไม่รู้สินะ"

พ่อของเธอพูดกับภรรยาอย่างกระซิบกระซาบ

หญิงสาวนอนอยู่บนเตียง ทั้งห้องมีแต่สีชมพู่สลับกับสีขาวนวล

เธอหยิบมือถือสีบรอนท์ชมพู่ โทรหาชายที่รักของเธอ

แต่ปลายสายที่รับกลายเป็นแม่ของแตฮุน

หญิงสาว "อ้าวคุณแม่ สวัสดีค่ะ"

แม่แตฮุน "มีอะไรหรอจ๊ะ อึนแจ"

หญิงสาว "อ้าว -- แล้วแตฮุนละค่ะ"

แม่แตฮุนถึงกับปล่อยโห่อย่างไม่อายใคร

หญิงสาว "คุณแม่เป็นอะไรไปค่ะ"

แม่แตฮุนพูดพร้อมสงบเสียงสะอื้นให้น้อยที่สุด

แม่แตฮุน "อึนแจ ลูกตั้งใจฟังดีๆนะ"

หญิงสาว "มีอะไรรึป่าวค่ะ"

แม่แตฮุน "แตฮุนตายตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วจ๊ะ"

เหมือนมีหินหนักๆหลายก้อนหล่นมาใส่ที่ร่างกายของเธอ

ทั้งโลกเหมือนกำลังจะหยุดหมุนลงอีกครั้ง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เขียนอะไรอีกแล้วละเนี้ย

จงใจจะรับวาเลนไทม์

แต่นี้มันอะไรว่ะ ..